Nie zapominaj o swoich początkach

Lidia Krukowska / Program Trenerów AH

Dziś szukałam w swoim „sekretarzyku” pewnego dokumentu… Dawno tam nie zaglądałam, więc jak nagle i na szybko zaszła taka potrzeba to się tylko zdenerwowałam – że jak zwykle nie mogę niczego znaleźć, że wszędzie tylko bałagan a ja nie mam czasu tego ogarnąć, bo przecież zawsze jest „coś”! „Coś” czego jeszcze nie zrobiłam, co odłożyłam, co sobie zaplanowałam … My się wiecznie gdzieś śpieszymy, coś załatwiamy, realizujemy, dążymy,  planujemy … i rozliczamy! Ale! Zastawialiście się kiedyś z czego przeważne się rozliczamy?

Tak przed samym sobą … Nie wiem jak u Was, ale ja sama przed sobą rozliczam się głównie z tego czego jeszcze nie zrobiłam. Co mi jeszcze zostało. Co zaniedbałam, przegapiłam, odłożyłam, zapomniałam. Co mi nie wyszło! A ile razy rozliczacie się z tego co już osiągnęliście??? Jaką drogę przeszliście? Od czego zaczynaliście, a w którym miejscu jesteście teraz?

Wracając do mojego „sekretarzyka”- stwierdziłam, że choć oczywiście nie mam teraz na to czasu, to jednak muszę się tu zatrzymać i zrobić porządek, bo inaczej niczego nie znajdę. Mojego dokumentu tam nie było, ale był m.in. kalendarz / organizer z 2021 roku. Zostawiam takie stare organizery, żeby przed wyrzuceniem sprawdzić czy nie ma tam jakichś osobistych danych i przepisać to co dla mnie ważne. Zaczęłam więc szybko kartkować zawartość i natknęłam się na to:

To moje zapiski pytań, problemów do omówienia z Kasią (z naszą Kasią Michałek). Nie pamiętałam tego. Musiałam się chwilę zastanowić i odgrzebać w pamięci ten czas, tą sytuację … i przypomniało mi się w jakiej czarnej rozpaczy wtedy byłam. Utknęłam w miejscu i nie umiałam z tego wybrnąć. Dziś, kiedy swobodnie galopujemy na hali, na placu, w terenie … aż trudno uwierzyć, że zaledwie 3 lata temu nie mogłam ruszyć z miejsca, a przy zapinaniu popręgu miałam próby gryzienia… To był moment kiedy się zatrzymałam i spojrzałam wstecz. Podobno nie powinno się tego robić. Ile to razy słyszymy „nie oglądaj się za siebie”, „idź do przodu”, „patrz przed siebie”, „patrz w przyszłość”? A ja właśnie zachęcam Was do tego, żebyśmy czasem obejrzeli się za siebie. Wrócili myślami do początku, przypomnieli sobie od czego zaczynaliśmy.

Ja wróciłam  jeszcze dalej – do początku początków – kiedy nie mogłam poprosić Sarka  o zadnie nogi (tzn. prosić mogłam i prosiłam, ale w odpowiedzi dostawałam „środkowy palec”), kiedy nie mogłam z nim wyjść  poza padok, poza teren stajni, później przejść obok trawy … brykał, irytował się,  itp., itd. Nie do wiary, a jednak. Dziś mam konia, który sam przychodzi do mnie z padoku, pięknie podaje wszystkie nóżki, chętnie pracuje, stara się i jest z siebie dumny kiedy jest chwalony i widzi moją radość. Pracujemy z ziemi, w siodle i na wolności, we wszystkich chodach, chodzimy na spacery do parku, w pola, w towarzystwie lub tylko Ja i On …

Ktoś by pomyślał i czego chcieć więcej? Ano niestety zawsze się chce. Ja też, na co dzień wcale tego nie dostrzegam. Zdarza się, że wracam z treningu przygnębiona, bo coś mi nie poszło, coś się zepsuło i musiałam zrobić  kilka kroków w tył albo nie zrobiłam tego co zaplanowałam, bo np. tego dnia dołączył do stada nowy koń i powiedzmy, że Sarek był średnio zaangażowany w mój plan treningowy na ten dzień, bo pracuję nad akceptacją wędzidła już drugi miesiąc i nadal jest słabo, a Monika z Baby zrobiła to w miesiąc … i tak można by wyliczać długo …  Stety i niestety, bo to przecież fajnie, że chcemy coś więcej i coś lepiej i przecież nie ma w tym nic złego. Najważniejsze jednak, żeby się w tym nie zatracić i jak w tytule – nie zapominać od czego zaczynaliśmy.

Warto się czasem zatrzymać i docenić siebie i swojego konia, być wdzięcznym i cieszyć się tym co już osiągnęliśmy. Docenianie wspólnych osiągnieć buduje zdrowe relacje między nami, wzmacnia zaangażowanie i pewność siebie.
Nie zapominajmy więc o tym. Trzymam kciuki za Was, za siebie i za nasze konie.

P.s. Dokumentu nie znalazłam, zaplanowanej na dziś sprawy nie załatwiłam, muszę wystąpić
o duplikat. Ale świat się przez to nie zawalił,  wręcz przeciwnie –  poczułam się dużo szczęśliwsza i z tą radością i wdzięcznością pojechałam do stajni na drapanko i „nicnierobienie”.

Lidia Krukowska