ZMIENNOŚĆ POMOCY I ZNACZENIE ŁYDKI OGRANICZAJĄCEJ

Najlepiej byłoby, gdyby nasz koń pokonywał schemat na dość prostym ciele. Nie możemy zatem skupiać się na jego głowie, ale dosiadem i łydkami prowadzić kłąb i kłodę.

W naszej głowie możemy mieć wyobrażenie, że koń przemieszcza się w bok troszkę jak kłoda drewna. Aby osiągnąć taki efekt, nasze ciało musi pozostać niemal proste nawet w czasie zakrętów.

Dosiad skrętny jest minimalny, a największą uwagę w prowadzeniu przykładamy do naszych łydek. Spychająca łydka odpowiedzialna będzie za rozpoczęcie zakrętu, a „łapiąca” łydka za jego ewentualne zakończenie.

Tym sposobem wprowadziliśmy pojęcie Łydki Ograniczającej, która odpowiedzialna będzie za poinformowanie konia o konieczności zakończenia skręcania. W przeciwnym wypadku koń oddaliłby się za bardzo od znaczników.

W chwili, gdy koń rozpocznie skręt i nasza łydka spychająca na popręgu odpuści, a my widzimy, że koń przejechał już na drugą stronę znaczników i, mimo tego, dalej zbacza z linii Slalomu, dokładamy łydkę Ograniczającą – również przy popręgu – i informujemy nią konia, że tutaj „drzwi są zamknięte”.

W momencie, gdy koń przestanie na nią napierać i zakończy skręcanie, odpuszczamy łydkę Ograniczającą i kontynuujemy jazdę do kolejnego pachołka. Koń nie wykonuje skrętu od łydki Ograniczającej – on tylko przestaje od niej skręcać.

Tak prowadzimy konia po schemacie, prosząc o skręty łydką spychającą i ewentualnie blokując przesadne ich wykonanie łydką Ograniczającą. Pamiętajmy tylko, że łydki te muszą pracować osobno! Ich nacisk może być tylko naprzemienny.

Cały film o tytule: „Schemat slalomu” możesz zobaczyć w Klubie Alfa Horse