Przestań się zapierać, czyli przywołanie przez głaskanie

Kontrola przestrzeni jest bardzo ważnym elementem treningu. Jednak oprócz odsyłania konia od nas, musimy mieć również możliwość poproszenia go o ruch w naszą stronę. Nauczyliśmy się już jak wysyłać konia do tyłu. Nadszedł czas, aby rozpocząć naukę podchodzenia po linii prostej do człowieka. Nie zawsze mamy możliwość wycofania się, aby zrobić koniowi więcej miejsca i zaprosić go do siebie. Czasami musimy stać w miejscu, a równocześnie wyegzekwować od konia kilka kroków w nasza stronę. Jak więc przekonać naszego konia do ruchu naprzód za pomocą liny?!

Cel ćwiczenia

• nauka bezpiecznego nachodzenia konia na człowieka
• kontrola odległości podczas przyciągania
• ustępowania od nacisku kantara na głowę
• nauką podążania konia za naciskiem na potylicę

Jak to wykonać?

Stajemy przed koniem na odległość ok. ¾ liny. Lina pozostaje swobodna.

• faza 1: zachowując rozluźnione ciało, zaczynamy powoli głaskać od spodu linę otwartymi dłońmi, naprzemiennie raz prawą, raz lewą ręką
• faza 2: stopniowo nasze dłonie zaczynają przymykać się na linie,  co powoduje, że koń odczuwa mocniejsze głaskanie. Podczas tych ruchów powoli wybieramy luz z liny
• faza 3: nasze dłonie ciasno przesuwają się po lekko naprężonej linie
• faza 4: zamykamy jedną dłoń na linie i trzymamy, aż do momentu ustąpienia konia

Bardzo ważne! W fazie 4 nie wolno nam ciągnąć liny! Trzymanie to nie ciągnięcie!

O tym warto pamiętać

• zapraszająca energia
• swobodne ciało
• uśmiech na twarzy
• miękkie spojrzenie
• w tym ćwiczeniu sygnały ciała muszą być zachęcające do zbliżenia się do nas
• pozostanie nogami w jednym miejscu podczas całego ćwiczenia

Tego nie robimy!

• zbyt szybkie skracanie liny
• siłowe ciągnięcie konia w naszą stronę
• cofanie się
• nabieranie i odpuszczanie liny zanim koń ustąpi od nacisku
• szarpanie za linę
• stosowanie pulsacyjnego nacisku

Jak rozwiązać problemy?!

Koń nie rusza do przodu pomimo napięcia liny!

Jak wiemy konie doskonale wiedzą, że ludzie bardzo szybko poddają się w stosowaniu stałego nacisku. Dlatego często przeczekują. W tym wypadku musimy być bardzo cierpliwi. Jeżeli doszliśmy do etapu trzymania, a nasz koń zaparł się na końcu liny i nie zamierza ruszyć, poczekajmy jeszcze trochę bez zmiany naszego ustawienia. Kiedy jednak sytuacja nie zmienia się po dłuższym czasie (minuta, dwie) możemy przemieścić się lekko w bok, zachowując jednak to samo napięcie na linie! Podczas naszego ruchu w bok nie możemy ani poluzować liny, ani bardziej jej napiąć! Kiedy tylko koń uruchomi się choćby jednym krokiem w naszą stronę, natychmiast odpuszczamy linę i po chwili rozpoczynamy głaskanie od początku aby uzyskać dalsze podejście.

Koń zaczyna się cofać, jeszcze bardziej napierając na linę!

To dość trudny moment. Zastanówmy się najpierw jaka może być przyczyna takiego odruchu oporu u konia. Najczęściej wynika on ze zbyt szybkiego przechodzenia przez fazy. Może nasze ręce zamykały się za mocno, zbyt gwałtownie?!

Co jednak zrobić, kiedy koń zaczął już nas wyciągać? Tutaj nie ma idealnego i jednego rozwiązania, ponieważ wiele zależy od siły oporu konia. Jeżeli koń wycofuje się powoli, możemy podążyć za nim, starając się nie zmniejszyć, ani nie zwiększyć, napięcia na linie. Kiedy się zatrzyma, kontynuujemy trzymanie liny dając mu szansę na ustąpienie.

W sytuacji, kiedy opór konia jest dużo silniejszy, a jego wycofanie szybsze, nie biegnijmy już za nim, tylko pozwólmy linie nieco prześlizgnąć się przez przymkniętą dłoń. Ważniejsze jest wtedy, aby nie prowokować konia do jeszcze większego oporu, ale równocześnie nie odpuszczać zupełnie presji liną i nie luzować jej zbytnio. Idealnie byłoby, gdyby po kilku krokach koń się zatrzymał, nam udałoby się utrzymać lekkie napięcie na linie i po chwili koń ustąpiłby od tego napięcia. Jeżeli jednak nasz koń uciekał gwałtownie to nagrodzimy poluzowaniem liny samo zatrzymanie, jako zaprzestanie ucieczki. Ponowną prośbę o wykonanie podejścia rozpoczniemy wolniejszymi i spokojniejszymi fazami, aby nie prowokować konia.

– Katarzyna Michałek –

Artykuł jest fragmentem książki Podstawy Treningu Naturalnego

Wszystkie ćwiczenia z książki zostały sfilmowane i znajdziesz je w

Klubie Alfa Horse (pakiety Wideo, Live i Premium)

oraz w nagraniu szkolenia Ćwiczenia na Linie Poziom 1

Dołącz do Klubu Wideo lub Live

Znaczenie kontroli zadu w pracy z ziemi

Kontrola zadu jest jednym z najważniejszych elementów w czasie treningów. Przesunięcie zadu jest często nazywane „odangażowanie zadu”. Nazwa ta powstała, aby zwrócić naszą uwagę na element kontroli, jaką daje samo przesunięcie. Podczas ruchu koń krzyżuje zadnie nogi i przesuwa zad w bok,  co powoduje, że zamyka sobie drogę ucieczki. Wiemy, że siłą napędową konia jest jego zad. Jeżeli prosimy konia o kręcenie nimi i zrobienie w tym obrocie większej ilości kroków, to doprowadzamy do przeniesienia ciężaru bardziej na przednie nogi, blokujemy je i zdejmujemy ciężar z zadnich nóg. Jego zad nie może się wtedy angażować w ruch do przodu. Dodatkowo element przerwania ucieczki wpływa na kontrolę emocji u konia.

Kolejnym ważnym aspektem jest możliwość fizycznego kontrolowania położenia głowy za pomocą przesunięć zadu. Kiedy odsuwamy od siebie zad konia, jego głowa przesuwa się w naszą stronę, nie musimy więc używać do tego liny.

CEL ĆWICZENIA

• kontrola przesunięcia zadu w lewo lub prawo
• kontrola położenia głowy za pomocą ruchów zadem
• możliwość wykorzystania odangażowania w sytuacji utraty kontroli nad końskimi emocjami

WYKONANIE

Stajemy bokiem do konia w strefie 2, na wysokości jego szyi. Linę trzymamy w ręce bliższej koniowi, bat w dalszej. Odległość od konia ok. 0,5 – 1 metra. Lina powinna być na lekkim połączeniu z głową konia, jednak nie możemy jej trzymać przy pysku. To połączenie zapewni nam bezpieczeństwo, kiedy będziemy prosić konia o przesunięcia zadu. Chodzi nam głównie o ewentualne zablokowanie odsunięcia głowy od nas na zewnątrz. Niektóre konie poprzez takie odsunięcie głowy ułatwiają sobie wstawienie zadu w naszą stronę, co może skutkować kopnięciem, w czasie kiedy będziemy na zad wywierać presję. Dlatego tak ważne jest, aby do tego ćwiczenia linę trzymać lekko napiętą, ale nie wciągać końskiej głowy do środka.

FAZY

• pierwsza: schylenie i spojrzenie na zad
• druga: podchodzenie po półokręgu + delikatne pionowe puknięcia batem w ziemię
• trzecia: dalsze podchodzenie + mocniejsze puknięcia batem w ziemię
• czwarta: puknięcie batem w zad

OPIS FAZ

 Faza 1: z pozycji neutralnej, będąc na wysokości końskiej szyi, podnosimy swoją energię i ustawiamy się pod kątem 45 stopni (plecami do głowy konia). Nasz pępek wskazuje na linię łuku, po której będziemy się zbliżać w stronę zadu. Powoli schylamy się i spoglądamy na zad. Napięcie w naszym ciele powinno mówić koniowi „lepiej zabieraj ten zadek, bo zaraz cię w niego ugryzę”.

Faza 2: zaczynamy bardzo powoli pukać pionowo batem w ziemię i równocześnie zbliżać się po naszym łuku w stronę zadu. Ręka z liną cały czas kontroluje głowę, aby koń nie mógł się od nas odwrócić i kopnąć. Nasze podchodzenie po łuku skutkuje tym, że w pierwszych krokach lekko się od niego oddalamy.

Faza 3: pionowe puknięcia batem są coraz wyraźniejsze. Nasze zbliżanie kontynuujemy tylko do wysokości popręgu! To bardzo ważne. Nie wolno nam zbliżyć się do zadu bardziej, niż na wysokości popręgu. Dalej idzie już tylko nasz pukający w ziemię bat. Najczęściej jest tak, że nasze pierwsze kroki po łuku, kiedy oddalamy się od konia, doprowadzają nas właśnie do wysokości popręgu. Dalszą część łuku, która zbliża się do konia, pokonuje już sam bat.

Faza 4: puknięcie batem w zad na wysokości końskich pośladków. Nie wolno nam uderzać batem w części nogi, gdzie nie ma mięśni. Jeżeli nie sięgniemy batem, musimy wypuścić w jego stronę sznurek.

DOBRE NAWYKI

• pilnowanie głowy za pomocą lekkiego połączenia na linie
• bardzo powolne podchodzenie po łuku w stronę zadu – tylko do wysokości popręgu!
• natychmiastowe nagradzanie każdego dobrego ruchu

BŁĘDY

• podchodzenie do zadu po linii prostej
• zbyt szybkie i mocne uderzanie batem w ziemię
• wchodzenie ciałem w strefę poza linią popręgu (zbyt blisko zadu)
• niepilnowanie głowy za pomocą liny
• mniejsza energia fazy 4 niż fazy 3. Nie należy wkładać w fazę 3 zbyt dużo energii – nie chcemy przecież bić konia w fazie 4! Samo narastanie presji jest dla konia wystarczająco motywujące.

PROBLEMY 

Koń napiera na nas lub rusza na koło!

Kiedy stoimy z boku konia podczas tego ćwiczenia, najlepszą korektą zatrzymującą wchodzenie konia w naszą przestrzeń jest fala na linie. Jej intensywność zależy od szybkości wchodzenia na nas konia. Jeżeli jego błąd jest powolny, to zaczynamy od spokojnych i powolnych poziomych fal z samych palców lub nadgarstka. Jeżeli jednak koń wchodzi na nas bardzo ekspresyjnie, robimy zdecydowane pionowe fale z łokcia, lub całej ręki.

Przy ruchu na koło, bez elementu napierania na nas, zachowujemy się tak samo, jak podczas korekty ruchu do przodu w ćwiczeniu 2.

Koń nie wpuszcza nas na bok / Nie pozwala nam ustawić się z boku!

To bardzo częsta sytuacja. Po kilku odangażowaniach koń już wie, po co idziemy w tamto miejsce i próbuje blokować możliwość ustawienia. Możemy jednak wykorzystać nasz bat to zablokowania końskiego przodu. Jeżeli samo blokowanie nie działa, możemy wykorzystać sygnał do przesunięcia przodu (ćwiczenie 2) i poprosić go o odsunięcie się w druga stronę.

Czasami koń nawet nie rusza nogami, tylko przekłada nad nami samą głowę. W ten sposób również kontroluje nasze położenie. Przekładanie głowy korygujemy za pomocą bloków ręką (Bloki zostały opisane w „Tematach dodatkowych książki Podstawy Treningu Naturalnego.

Po zakończeniu odangażowania powinniśmy być cały czas po tej samej stronie głowy.

To czy stoimy po końskiej lewej czy prawej stronie, zależy od tego,  po której stronie jego głowy jesteśmy. Koń wcale nie musi przestawiać przednich nóg, aby przesunąć nas (według niego) z jednej strony na drugą. Z tego powodu tak często spotykamy u koni przekładanie nad nami samej głowy. Wydaje nam się wtedy, że nic ważnego się nie wydarzyło. Jednak dla konia różnica jest ogromna. Dzięki temu ruchowi skontrolował nasze położenie, a przez to zdecydował o naszym ruchu – a jak wiemy, ten, kto kontroluje ruch drugiego, jest szefem.

MOGĘ IŚĆ DALEJ

Koń przestawia zad na obie strony na fazę 3, a niekiedy nawet 2. Czasami musimy dojść do fazy 4. Po przesunięciu zadu i zaprzestaniu presji, koń zatrzymuje się, nie rusza do przodu i nie blokuje nas głową.

Artykuł powstał na podstawie książki

Podstawy Treningu Naturalnego – Program pracy na linie dla każdego! 

ĆWICZENIA Z KSIĄŻKI ZOSTAŁY SFILMOWANE I ZNAJDZIESZ SIĘ W KLUBIE ALFA HORSE – RÓWNIEŻ W PAKIECIE WIDEO I LIVE!!!

ZYSKAJ DOSTĘP DO PEŁNEGO PROGRAMU SZKOLENIA I CAŁEJ BIBLIOTEKI FILMÓW

Nie pchaj się na mnie!

Przesunięcie przodu ze strefy 2.

Jak często czujemy się niekomfortowo stojąc obok konia? Co zrobić kiedy nasz koń napiera na nas głową, szyją czy całym przodem swojego ciała? Jak nauczyć się kontrolować jego przednie nogi, kiedy stoimy w bliskiej odległości? Nikt z nas nie chce być przepychany ani nadeptywany. Konie potrafią jednak doskonale kontrolować nas za pomocą wchodzenia w naszą przestrzeń osobistą. Z tego powodu musimy znać techniki w jaki sposób spokojnie, konsekwentnie i w zrozumiały dla koni sposób chronić naszą przestrzeń. Jednym z podstawowych ćwiczeń jest przesunięcie przodu ze strefy 2, czyli z ustawienia obok szyi konia.

Cel ćwiczenia

• kontrolowanie przodu konia stojąc na wysokości jego szyi
• możliwość zablokowania napierania przodem w czasie pracy z bliskiej odległości
• wykonywanie zakrętów od człowieka podczas prowadzenia z bliska

Wykonanie

Stajemy w strefie 2 na wysokości szyi konia pod kątem 45 stopni z pępkiem skierowanym na oko (głowę) konia. W ręce, która jest bliżej głowy konia, trzymamy linę. W drugiej ręce trzymamy bat (sznurek również znajduje się w dłoni). Fazy 1-2-3 trwają każda po 3-4 sekundy. Faza 4 jest jednorazowym puknięciem.

FAZY:

• f1: podniesienie energii i uniesienie pionowo bata na środek szyi konia
• f2: delikatny rytmiczny ruch batem w stronę środka szyi
• f3: wyraźniejszy rytmiczny ruch batem w stronę środka szyi
• f4: puknięcie batem w środek szyi

Jak w każdym przypadku pracy techniką rytmicznej presji,  po braku reakcji na fazę 4 stosujemy kolejną serię faz. Jeżeli natomiast koń na którąkolwiek fazę wykonał dobry ruch,  następuje natychmiastowe przerwanie presji i odpoczynek.

Dobre nawyki

• prawidłowe ustawienie naszego pępka na oko konia
• spokojne narastanie faz
• nagradzanie najmniejszego dobrego ruchu

Błędy

• ustawienie pępka w stronę szyi konia
• zbyt szybkie przechodzenie przez fazy
• powtarzanie fazy 4 zamiast zastosowania kolejnej serii faz
• napieranie na konia ciałem
• podciągnięcie liną po przesunięciu przodu. Kiedy koń zrobi dobry krok, musimy pilnować, aby lina nie szarpnęła go w naszą stronę. Aby tego uniknąć, możemy albo pójść krok za koniem, albo nieco oddać mu linę
• uderzenie batem zbyt blisko potylicy

Problemy

Koń rusza do przodu! – korekta: fala liną z równoczesnym kontynuowaniem proszenia batem o przesunięcie przodu. Czasami pomocne może być również działanie batem na nos (zamiast na środek szyi). Nos jest częścią strefy pierwszej, którą konie używają do wywierania presji (skubanie, gryzienie). Nie musimy więc obawiać się wywierania presji na tą część głowy. Nigdy jednak nie wywieramy presji na strefę delikatną (część głowy znajdująca się „w kantarze”)

Koń się cofa! – idziemy za nim podczas jego cofania, prosząc cały czas o przesunięcie przodu

Koń próbuje nas ugryźć! – korekta: wyraźna fala liną i blokada batem. Po próbie ugryzienia należy wycofać konia na kilka kroków aby wyraźnie pokazać mu, że nie może naruszać naszej przestrzeni!

Koń napiera na nas przodem! – korekta: szybciej przechodzimy do wyższej fazy. W przypadku bardzo mocnego napierania możemy zastosować wyraźną falę liną i zablokowanie batem. W ekstremalnych przypadkach możemy pracować z koniem przez ogrodzenie.

Artykuł jest fragmentem książki „PODSTAWY TRENINGU NATURALNEGO”

– Katarzyna Michałek –

Pełen materiał filmowy do ćwiczeń z całego poziomu 1 znajdziesz w Klubie oraz w nagraniu szkolenia Ćwiczenia na linie Poziom 1